آتشسوزی جنگلهای زاگرس؛ انفجار مین یک فعال محیطزیست را مجروح کرد
یک فعال محیطزیست هنگام مشارکت در عملیات مهار آتشسوزی جنگلهای منطقه حفاظتشده بوزین و مرخیل در استان کرمانشاه، بر اثر انفجار مین بهجامانده از جنگ ایران و عراق بهشدت مجروح شد.
آتشسوزی جنگلهای زاگرس در منطقه حفاظتشده «بوزین و مرخیل» شهرستان پاوه، علاوه بر خسارت به پوشش طبیعی منطقه، حادثهای تلخ برای یکی از نیروهای حاضر در عملیات اطفای حریق رقم زد. این حادثه روز دوشنبه ۹ شهریور ۱۴۰۵، برابر با ۳۱ اوت ۲۰۲۶ رخ داد؛ زمانی که گروهی از نیروهای محیطزیست، منابع طبیعی و داوطلبان محلی برای مهار آتش در ارتفاعات منطقه حضور داشتند.
آتشسوزی چگونه آغاز شد؟
بر اساس گزارشهای منتشرشده، آتشسوزی در منطقه بوزین و مرخیل از یکشنبه ۸ شهریور ۱۴۰۵ آغاز شد. برخورد صاعقه با یکی از درختان بلوط، از عوامل آغاز حریق اعلام شده و با گسترش آتش، نیروهای محیطزیست و منابع طبیعی برای مهار آن وارد منطقه شدند. به دلیل شرایط کوهستانی و صعبالعبور بودن برخی نقاط، تعدادی از داوطلبان و فعالان محیطزیست نیز در عملیات اطفای حریق مشارکت کردند.
انفجار مین در جریان عملیات اطفای حریق
در جریان عملیات و هنگام بازگشت نیروها از ارتفاعات، یکی از مینهای بهجامانده از جنگ ایران و عراق منفجر شد. مهرداد جمشیدی، فعال محیطزیست کرمانشاه، بر اثر این انفجار از ناحیه پای چپ بهشدت آسیب دید.
گزارشها حاکی از آن است که آسیب واردشده جدی بوده و استخوان ران پای چپ او دچار شکستگی شده و عصب و رگهای این پا نیز آسیب دیده است. جمشیدی ابتدا برای درمان به بیمارستان پاوه منتقل و پس از انجام اقدامات اولیه، برای ادامه روند درمان به بیمارستان کوثر سنندج منتقل شد.
در این حادثه، دو نفر دیگر از همراهان نیز در اثر موج انفجار دچار آسیبهای سطحی شدند. انتقال مصدوم اصلی از ارتفاعات به مسیر قابل دسترس برای خودروهای امدادی نیز به دلیل صعبالعبور بودن منطقه چندین ساعت طول کشید.
خطر قدیمی که همچنان در زاگرس باقی مانده است
این حادثه بار دیگر مسئله وجود مینهای بهجامانده از جنگ ایران و عراق در مناطق مرزی غرب کشور را به موضوعی جدی تبدیل کرده است. بخشی از مناطق کوهستانی استان کرمانشاه همچنان با مهمات و مینهای باقیمانده از دوران جنگ مواجهاند و حضور نیروهای امدادی و داوطلبان در چنین مناطقی، بدون اطلاع دقیق از محدودههای آلوده، میتواند خطرناک باشد.
فعالان محیطزیست همچنین بر ضرورت هماهنگی بیشتر میان نهادهای مسئول، نیروهای امدادی و گروههای داوطلب تأکید کردهاند تا پیش از اعزام افراد به مناطق حادثهخیز، اطلاعات لازم درباره وجود مین و مهمات عملنکرده در اختیار آنان قرار گیرد.
آتشسوزی در قلب جنگلهای بلوط زاگرس
جنگلهای زاگرس یکی از مهمترین زیستبومهای طبیعی ایران هستند و آتشسوزی در این مناطق میتواند علاوه بر از بین بردن پوشش گیاهی، حیات جانوری و منابع طبیعی منطقه را نیز تحت تأثیر قرار دهد. شرایط خشک، پوشش گیاهی قابل اشتعال و دشواری دسترسی به برخی نقاط، عملیات مهار حریق را پیچیدهتر میکند.
حادثه بوزین و مرخیل نشان داد که خطر برای نیروهای حاضر در عملیات اطفای حریق تنها از خود آتش ناشی نمیشود؛ بلکه وجود مینهای قدیمی در برخی مناطق مرزی میتواند عملیات امدادی و محیطزیستی را به یک مأموریت پرخطر تبدیل کند.
آتشسوزی بوزین و مرخیل از ۸ شهریور ۱۴۰۵ آغاز شد و یک روز بعد، در ۹ شهریور، انفجار مین بهشدت یک فعال محیطزیست را مجروح کرد. این حادثه در کنار خسارتهای احتمالی آتش به جنگلهای زاگرس، بار دیگر ضرورت شناسایی و ایمنسازی مناطق آلوده به مین و همچنین تأمین امنیت نیروهای داوطلب و امدادی را یادآوری میکند.
